Uc Katli Apartman Sakinleri

Uc katli apartmanin sakinleriyiz hepimiz.

Alt katta oturuyor cocuklugum. Ben tasindim ikinci kata.

Ucuncu kat bos kaldi. Belki bir gun, emekli halim tasinir diye, kiraya vermedi apartman sahibi.

Dizinde uyuyorum cocuklugumun. Yaziyorum siirler, o okuyor.

Aslinda, ona yaziyorum. Sayfalar dolusu oldu, ozlu sozlerle kafayi cildirmis kagitlar.

Cocuklugum isyan ediyor. Cigliklar yukseliyor uykularinda. Elimde su bardagi ve havluyla iniyorum alt kata. Siliyorum terini alnindaki. Ufacik bedenden bu kadar ter nasil cikar diye sasiriyorum. Akan her damla ter icin, ben daha fazla su iciriyorum cocukluguma. Geldigimi farketmeden daliyor kabusuna yine. Yine ciglik atar diye, kivriliyorum ayak ucunda.

Sabah oluyor. Oluyor ama, ben cocuklugumun elini tutarak uyaniyorum.

Ne bugun ne yarindayim, dundeyim ben. Ama yine de sabah oluyor. Ben cocuklugumla cocukluguma uyaniyorum.

Ev sahibi ucuncu kati hic kiraya vermiyor, emekliligim tasinir bir gun diye.

Ne ucuncu kat doluyor, ne de birinci katta cocuklugum oturuyor artik.

Bir tek, ikinci kat. Oraya da deli ben tasinmis.

Ev sahibi iflas ediyor.

Binayi da kentsel donusume vermisler.

Bina daha uzerime yikilmadan, duvarlar cokuyor uzerime.

Deli ben, yikilmis duvarlarin uzerine oturmus, hala siir yaziyor.

r.

10.3.17

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s